‘Hoe dwazer iets is, hoe meer bewonderaars iets heeft, zodat bij de meeste mensen de slechtste dingen in de smaak vallen’, schreef Erasmus al in zijn Lof der Zotheid. Maar wie bepaalt wie knettergek is, zoals Geert Wilders anderen graag noemt? Want wie een ander ‘knettergek’ noemt, stelt zichzelf tot norm.

Wilders heeft nu twee keer geroepen dat burgemeester Halsema uit het bestuur van de gemeente Amsterdam gezet moet worden. Alle boosheid van hem en zijn rechtse vrienden richt zich op de haar na de gebeurtenissen in Amsterdam voor en na de voetbalwedstrijd Ajax – Maccabi Tel Aviv.  De burgemeester en de gemeente zetten zich enorm in om alles goed te laten verlopen, maar het lijkt niet uit te maken met hoeveel middelen de politie de orde probeert te handhaven. Halsema kan het nooit goed doen.

De PVV-leider en krachtige vrouwen, het botert niet. Eerst was het Sigrid Kaag waar hij zijn fatwa over uitriep, nu is Femke Halsema aan de beurt. Een vrouw waar hij wel positief over spreekt is Marjolein Faber die hij benoemde als minister binnen zijn kabinet. Zij is de tegenpool van Halsema. Zij laat zich wegzetten als het Wilders politiek gezien beter uitkomt en hij zelf liever de touwtjes in handen heeft. Zij lijkt op Katrien van Jan Klaasen, een pop in de poppenkast van de PVV-hoofdman.

Je ziet bij radicaal rechtste politici of influencers vaak een hang naar traditionalisme. Door aangewakkerde angsten ontstaat er behoefte aan orde en stabiliteit en dat moet kennelijk beginnen bij traditionele gendernormen. Uitgesproken vrouwen passen daar niet bij, vooral niet als ze links zijn.

De toekomst van Europa ligt in het gezin, zegt de Hongaarse premier Viktor Orbán. Hij was de eerste regeringsleider die Geert Wilders feliciteerde met zijn verkiezingsoverwinning. Vorig jaar kwamen deze politieke leiders met hun geestverwanten in Boedapest bijeen om hun zorgen te uiten over de bevolkingsafname in Europa. Een afname die volgens de aanwezigen, waaronder de Italiaanse premier Giorgia Meloni, kan worden gestopt door een herwaardering van het gezin, níet door migratie. Er wordt een subtiel verband gelegd tussen feminisme en radicaal-rechtse omvolkingstheorieën. Feministen zijn daarin de zondebok voor ‘culturele zelfmoord’ via dalende geboortecijfers, omdat ze aan anticonceptie doen. Vaak gaat dit hand in hand met klachten over diversiteit, zoals mensen van kleur in reclames of regenboogvlaggen, zij zouden het traditionele gezin bedreigen.

Met de overwinning van Trump in Amerika dreigt daar voor miljoenen vrouwen veilige abortus, anticonceptie en goede gezondheidszorg weg te vallen. Hierdoor wordt voorbijgegaan aan de autonomie van zwangere mensen om zelf uit te maken hoe ze hun leven willen leiden. Abortus is een optie waar vrouwen gebruik van kunnen maken als het verkeerd gaat. Het is een soort noodrem. In die zin draagt abortus enorm bij aan het reproductieve zelfbeschikkingsrecht van vrouwen. Radicaal-rechts rechtvaardigt hun beleid en deze wetten gericht tegen reproductieve vrijheid door een ingebeelde aanval op het gezin te verzinnen.

Wat normaal en raar is moeten we niet overlaten aan het oordeel en de macht van deze witte masculiene mannen. Het ligt aan ons om ervoor te zorgen dat het gif van de vrouwenhaat van Wilders en Trump wordt bestreden door om alle door hen bedreigde vrouwen heen te gaan staan.