Ik loop door de straten van Nieuw-West in Amsterdam en zie overal Palestijnse vlaggen. Niet dat het me verbaast, want de oorlog in Gaza is hier voelbaar. Het conflict is geen nieuws van ver: het is een gesprek aan de keukentafel.

Omar Ameziane vertelt me wat mensen in Nieuw-West raakt. De oorlog in het Midden-Oosten spiegelt zich aan ander onrecht: jongeren die geen stageplek vinden, gezinnen die met vier kinderen in een huis met twee slaapkamers wonen, de stress van het niet rond kunnen komen. En ondertussen zijn er politici in Den Haag die spreken over paspoorten afnemen en over ‘tuig’, alsof deze mensen niet gewoon hier zijn geboren en getogen. Hoe kun je je thuis voelen als je altijd je loyaliteit moet bewijzen?
Hun machteloosheid wordt groter wanneer het vertrouwen in de overheid wankelt. Neem de Maccabi-rellen. Taxichauffeurs werden belaagd door Israëlische hooligans maar iedereen, zelfs de internationale media, viel over jongeren met een migratie achtergrond heen alsof zij de aanstichters van het geweld waren. Gelukkig was er de veerkracht van de wijk: buurtvaders, moskeeën, welzijnswerkers, jongerenwerkers die jongeren opvingen en in het buurthuis samenkwamen. Amsterdam bleef overeind dankzij haar mensen, niet dankzij de landelijke politiek.
Een van is sociaal werker Omar Ameziane, hij nodigde na 7 oktober 2023 burgemeester Halsema uit voor een besloten bijeenkomst. Daar, zonder camera’s of microfoons, werd er geluisterd, gehuild en gelachen. Het was een begin. Er was het besef bij de burgemeester: ook dit geluid doet ertoe. Dit is ook Amsterdam, in al haar complexiteit.

De PvdA was jarenlang de partij van de ouders van Ameziane waar veel allochtonen op stemden. Door de verrechtsing van de politiek en de anti-islamsentimenten voelen veel moslims zich al een aantal jaren niet meer vertegenwoordigt door de partij. Omar mist bij de PvdA richting. Mensen in Nieuw-West willen weten waar ze aan toe zijn. Ze zijn moe van het gepolder, van mooie woorden zonder daden. GroenLinks/PvdA hoeft niet altijd het perfecte antwoord te hebben, maar moet wél eerlijk zijn. Ameziane pleit ervoor om te vertellen waar we als politieke partij voor staan, en soms ook wie of wat we niét willen. Om zijn steentje hieraan bij te dragen stelt hij zich kandidaat voor de gemeenteraad. Omar pleit ervoor om verder te kijken dan de verschillen, om te luisteren naar de verhalen uit de wijk, het onrecht én de veerkracht te herkennen. Dan maken we Nederland samen. En alleen samen, vinden we de weg vooruit.

De politiek moet weer herkenbaar zijn, ook voor de mensen in volkswijken zoals Nieuw-West. Diversiteit in de gemeenteraad en de landelijke politiek is geen luxe, het is noodzaak. Mensen uit Nieuw-West moeten zich kunnen herkennen in hun volksvertegenwoordiger. Want alleen als iedereen zich gezien voelt, kunnen we samen werken aan een rechtvaardige, verbonden stad.