Jeffrey Babcock organiseert één keer per maand filmavonden in Huis De Pinto met als titel underground cinema. Jeffrey noemt zichzelf cultureel activist. Hij is Amerikaan en streek in de jaren tachtig in Amsterdam neer. In de VS had hij film gestudeerd en hier zette hij, uit onvrede met het filmaanbod dat steeds meer in de greep van de commercie kwam, een eigen, alternatief filmcircuit op. In de afgelopen jaren heeft hij verschillende boeken over cinema geschreven waaronder Screening as an Ideology (2012). Babcock won in 2018 de Amsterdamprijs voor de Kunst, deze prijs werd toegekend door het Amsterdams Fonds voor de Kunst (AFK).

Sinds 2016 organiseert Jeffrey als vrijwilliger de underground cinema in Huis De Pinto. Afgelopen 5 maart vertoonde hij de film UMBERTO D.  uit 1952 geregisseerd door Vittorio De Sica. Op 2 april laat hij de film LA CRISE uit 1992 gemaakt door Coline Serreau zien.
De voertaal van deze avonden is Engels, Babcock verstaat wel Nederlands maar spreekt het niet. Een toegangskaartje kost drie euro en de bezoeker kan vooraf niet reserveren. Er komen zo’n veertig tot vijfenveertig mensen per avond.

Hoe ben je begonnen met het organiseren van bijeenkomsten bij Huis de Pinto?
“Ik ben in 2016 begonnen met mijn screenings in Huis De Pinto. Ik doe mijn werk en als mensen het goed vinden, dan vertellen ze het aan hun vrienden. Zo is het gegroeid, zo vullen de zalen zich. Ik ben daarom tot de volgende conclusie gekomen: only bad products need to be advertised. En de toegangsprijzen zijn met opzet laag gehouden, om iedereen de gelegenheid te bieden te komen kijken “.

Wat was je drijfveer? Heb je het idee dat dat een beetje lukt?
”Ik heb een passie voor film, een passie om die cultuur te verdedigen tegen de commercialisering. Als we van de films die ik vertoon kunnen leren of onze kijk op het leven kunnen veranderen, dan is het het waard. Zo niet, dan is het nutteloos.”

Wat wil je ermee bereiken?
“Het creëren van een community. Dat is waar het voor mij om draait, mensen weer samenbrengen. I am using cinema as a way for people to come together and dream together, because that is what cinema is about. Toen ik hier in de jaren tachtig verzeild raakte, was de stad geweldig, er kon veel. Er was een tegencultuur die nu bijna verdwenen is. Die probeer ik door middel van filmvertoningen nieuw leven in te blazen. Met films die de meeste mensen nooit gezien hebben, films die door de reguliere bioscopen worden genegeerd, films die zijn vergeten, kortom: alles wat Hollywood niet maakt.

 Voor mij is film ook een ontdekkingsreis naar wat we met ons leven doen, wat we met ons ­leven zouden kunnen doen. Ik word wel eens voor filmfreak uitgemaakt, maar dat is onzin. Ik vind zelfs dat we móeten leren van de films die ik laat zien. Na de film blijf ik altijd om met de bezoekers te reflecteren en vragen te beantwoorden. Film is geen escapisme, maar een ­ervaring om de wereld om ons heen te duiden. Ik hou ervan om te discussiëren over wat we hebben ­gezien.”

Wie komen er naar je filmavonden?
“Er komt een vaste groep, dat zijn mensen van boven de zestig maar ook veel studenten. Ik vind dat fantastisch. Voor mij ­betekende het dat er een nieuwe generatie Amsterdammers met een nieuw elan is opgestaan.”

Hoe kies je een film?
“Ik ben met mijn screenings altijd op zoek naar alternatieven, en naar initiatieven die door gewone mensen zijn gestart. De meeste films heb ik zelf in een digitale versie. “

Hoe pak je de avonden aan?
“Ik begin mijn vertoningen met een inleiding van gemiddeld twintig minuten waarin ik het politieke, sociale, esthetische en historische belang van de film uiteenzet. Deze inleiding opent het gesprek met het publiek, die na de film wordt voortgezet. Ik wil dat mensen na afloop blijven praten, over de film en over de wereld. Dat is een belangrijk element van mijn underground cinema.”