Jacqueline Verhaagen maakt kunst in de publieke ruimte, adviseert en begeleidt kunstopdrachten en programmeert culturele projecten. Een van haar laatste projecten maakte ze bij Tivoli Vredenburg in Utrecht. Het is een choreografie van luchtbellen onder het wateroppervlak. Als het schemert komen daar tientallen lampjes onder het wateroppervlak bij. Ook adviseert ze verschillende gemeenten en instellingen voor kunstwerken in de openbare ruimte.   

Jacqueline studeerde aan de Rietveldacademie en de Rijksacademie Amsterdam. Ze is, als een van de oprichters van het bewonersinitiatief, al meer dan twaalf jaar betrokken bij Huis de Pinto.  Nadat in 2015 de oprichtingsfase was voltooid ging zij zich richten op het organiseren van kunstprojecten zoals het samenstellen van tentoonstellingen met hedendaagse kunst. Voor de reguliere exposities nodigt Verhaagen kunstenaars uit die taal als beeldend middel gebruiken.   

Voor het 50-jarig jubileum dat we in september vierden nodigde Jacqueline kunstenaar Melle Hamer uit.  Hij heeft het gedicht dat F. Starik voor de opening van Huis de Pinto in 2014 maakte op bijzondere wijze vormgegeven. Dit resulteerde in een ruimtelijke werk dat de essentie van het gedicht verbeeldt. Het hangt tot 1 januari in de centrale ruimte.   

Hoe ben je ertoe gekomen om beeldende kunst te exposeren in Huis de Pinto? 

“Het organiseren en zelf maken van beeldende kunstprojecten is mijn dagelijks werk daardoor lag het voor de hand om dat ook in Huis de Pinto te gaan doen. “

Wat waren je beweegreden? Welk doel heb je voor ogen? Bereik je dat doel ook? 

“Met de kunst hoop ik de horizon van de bezoekers van het Pintohuis te verbreden en hun verbeelding prikkelen. Het Pintohuis is in een voormalige bibliotheek gevestigd hierdoor kwam ik op het idee om taal, tekst en/of boeken een beeldende rol te laten spelen in de kunst die we tentoonstellen. Door de wisselwerking van schrift, symbool en voorstelling kunnen de kunstenaars die ik uitnodig de verhouding tussen literatuur en beeldende kunst zowel bevestigen als ontregelen.   
Van de vaste bezoekers hoor ik regelmatig wat ze van de tentoongestelde werken vinden. Gelukkig zijn de reacties meestal positief. Ook ontvang ik mailtjes als er weer nieuw werk hangt.”

Heb je een anekdote of een bijzondere herinnering aan iets wat er gebeurde tijdens de presentatie van een nieuw kunstwerk in Huis de Pinto? 

“In 2020, net voordat corona uitbrak, heb ik Job Koelewijn uitgenodigd om een werk te maken. Het was een tekstwerk met het motto BE REALISTIC, PLAN OF A MIRACLE. Deze tekst schilderde hij in allerlei kleuren en in veelvoud op de muur. Het bleek heel toepasselijk te zijn toen de epidemie uitbrak en er oplossingen gezocht moesten worden voor alle problemen die zich voordeden.”

Hoe kom je tot je keuze voor een kunstenaar? 

“Ik probeer zoveel mogelijk variatie aan te brengen, zodat er niet maar één type kunst is. Daarmee poog ik aan te sluiten bij een brede groep bezoekers. In de loop der jaren heb veel kunstenaars leren kennen. Degene die werken maken waarin taal of tekst een belangrijke rol spelen nodig ik graag uit om hun werk te komen exposeren. Kunstenaars die in het Pintohuis komen exposeren hebben zelf ook weer een netwerk van mensen die taal gebruiken in hun werk, een soort zwaan kleef aan effect. Ik krijg regelmatig mailtjes van mensen die hun werk willen tentoonstellen. “

Wat zijn je ervaringen met de kunstenaars? Vinden ze het leuk om naar het Pintohuis te komen?

“Vrijwel alle kunstenaars die ik benader staan positief tegenover het exposeren in het Pintohuis. Vooral omdat het een niet reguliere kunstruimte is, waar veel verschillende mensen komen. De sfeer en de centrale ligging in de binnenstad spelen daar een rol bij.”